• Trainer: een trainer begeleidt, coacht, motiveert en zorgt voor ‘empowerment’ op individueel en groepsniveau door het creëren van een ‘can do’-omgeving, met aandacht voor correct bewegen en succesbeleving.
• Ambassadeur: een ambassadeur wil mensen in beweging krijgen, maar is zelf geen fanatiek sporter.

Je wordt helemaal meegenomen in het beweegproject en je leert allerlei technieken om de mensen om je heen aan het bewegen te krijgen. De instructie bestaat uit een deel theorie en praktijk.

De instructie werd gegeven door vertegenwoordiger Jan Cornelissen van IPitup vzw — een organisatie die beweegrichtlijnen van de WHO vertaalt naar praktische oefeningen en beweegroutes in de openbare ruimte. (WorldHealthOrganisation).

In mijn carrière als trainer volgde ik  bij bij  Toine van de Goolberg de opleiding hersteltrainer en revalidatietrainer  volgens de rehaboom binnen het amateur en profvoetbal.

Hiernaast afgebeeld het kringschema van de rehaboom. De basis is kracht en vervolgens ga je per sportdiscipline aan de slag.

Het schema past uitstekend binnen de krachtopbouw voor ouderen. Diagnose stellen, fysiotherapie en krachtopbouw en basis uithoudingsvermogen (cardio).

Ik ben van mening dat elk respecterende  trainer het boek van Toine zich eigen moet maken.

En nu theorie en praktijk van de beweegbank, een goed initiatief van Carla Rijling wijkregisseur leefomgeving gemeente Leiderdorp.

Een gegeven:

• 1.000.000 ouderen vallen jaarlijks
• 112.000–119.000 SEH-bezoeken per jaar
• 19–20 doden per dag door valincidenten
• 1 op de 3 ouderen valt minstens één keer per jaar

Naarmate je ouder wordt neemt je kracht af met als gevolg instabiliteit. Wekelijkse krachtoefeningen zorgen dat je stabieler wordt. Goede voeding en aanpassingen in de woningen, denk aan losse kleedjes, gladde vloeren voorkomen nog eens extra valpartijen. IPitup ontwikkelde een beweegpakket voor ouderen dat bestaat uit drie onderdelen:

•   De beweegbank – een multifunctionele outdoor bank waarmee ouderen spierversterkende oefeningen kunnen doen.
•   Een beweegapp – met oefeningen en begeleiding.

De trainingen zijn ontworpen om:

 

• valrisico te verlagen,
• spierkracht te verbeteren,
• ouderen langer zelfstandig thuis te laten wonen,
• chronische aandoeningen te helpen voorkomen.

Even terug naar de Hoeksteen waar de workshop werd georganiseerd. Een mix van deelnemers: fysio, beleidsmedewerkers, bewoners uit de directe omgeving en geïnteresseerde trainers. En de Belgische Jan Cornelissen met heerlijke tongval nam ons mee in de voordelen van de beweegbank. Theorie werd afgewisseld in de praktijk onderbroken met een hapje en drankje.

De beweegbank is laagdrempelig en voor iedereen bereikbaar, Je doet het alleen met vrienden, vriendinnen sportgroepjes. Met creativiteit kun je tal van spiergroepen trainen. Armen, benen, rug en buikspieren met als doel je sterker te maken. Ben je een groep verdeel dan de groep en kleinere groepjes. Je kunt zes oefeningen uitvoeren. Ben je bv. met twaalf verdeel je groep in tweetallen. De een observeert de ander telt bv. het aantal herhalingen. Nog een grotere groep, splits op en doe een een rondje cardio (powerwalk, joggen).                                                                                                

                                                                                                                                                     De praktijk, klik op de afbeelding.

                                                                       

                                                                          

Ik ervoer het als een zinvolle beweegbank instructie.  De beweegbank is  laagdrempelig. Je kunt het zo zwaar of licht maken als je wilt. Train tenminste twee keer per week met vrienden, vriendinnen, clubjes. De gemeente onderzoekt meerdere plekken in Leiderdorp o.a. bij de Klaprooskamp en Heerlijk Recht.

Met dank aan Carla Rijling voor het initiatief en presentator IPITUP Jan Cornelissen: push-up's pompen en op de poeperd (squat).

Voor mij is Papendal het kenniscentrum op het gebied van hardlopen en wandelen. 1992 was mijn eerste kennismaking. Ik nam deel aan de opleiding trainer coach B.

Jaren later volgde ik als ondernemer de opleiding Nordic Walking trainer. Jaarlijks volg ik de bijscholingen op het gebied van hardlopen en wandelen. Ondanks mijn jaren lange ervaring is mijn motto "je bent nooit te oud om te leren. Na kennis te hebben genomen van de workshops kon ik de uitnodiging van de Atletiekunie en KWbN niet  aan mij voorbij laten gaan.

Tim Knol deelde als inleider zijn positieve ervaringen wat wandelen voor hem betekende. Van overgewicht,  drank, pillen in samenhang met ongezond leven ontdekte hij de positieve kanten van wandelen. Zijn relaas werd ondersteun met muzikaal optreden.

Na zijn optreden begaf ik mij naar de Athene zaal waar Yvonne Bontekoning inging waarom je wandelaars langzamer lopen dan ze zouden kunnen.

Het werd een interactieve les, schoenen uit en sokken uit. Voor het podium lagen een soort van zelfkastijding materialen, puntige balletjes, elastieken, wiggetjes.

Veel voetklachten kwamen aan de orde: hielspoor (fasciitis plantaris), voorvoetpijn (metatarsalgie),

hallux valgus (knobbel aan de grote teen.

Voor mij een bevestiging wat de oorzaak is van mijn voetproblemen. Dat kwam weer eens naar voor met een simpele 1 benige test. Ga op een been staan, doe je ogen dicht. Er is een referentie in samenhang met je leeftijd, ik moet tenminste 10 seconden op 1 been blijven staan. Hoe jonger in leeftijd hoe langer tot 30 seconden. Mijn voetfysiotherapeute Karin van Beelen, praktijkvestiging in Katwijk constateerde ook al dat probleem. Slecht ontwikkelde voetspieren, onnodig gecompenseerd door zooltjes en/of verkeerde schoenen die de voet alleen maar zwakker maken. Al met al voeten sterker maken. Sterke voeten voorkomen tal van klachten van kruin tot teen. (Je bespaart veel geld).

Yvonne had ook nog een leuke estafette bedacht. De deelnemers werden verdeeld in vier groepen. Een deelnemer in de groep moest om beurten een bekertje, stokje, knikker, kurk in geklemd  met de voet naar de overkant brengen. Als laatste stonden we als groep achter elkaar de voorste stond op twee half ronde balkjes vanaf de achterste deelnemer werden twee latjes doorgegeven die de voorste deelnemer voor zich plaatste en op de latjes ging staan. En zo verplaatste de groep zich naar de overkant. Conclusie: ik kan niet knikkeren met mijn tenen maar wel vals spelen. Al met al, slecht ontwikkelde voetspieren.

Wat ik toch wil onderschrijven hoe in zijn het algemeen wordt omgegaan met voetklachten. Te snel overgaan op aangepaste zooltjes, verkeerde schoenen zonder goed de oorzaak van het probleem te onderzoeken. Voeten zijn de fundering van ons gestel.

In de middagpauze kon er worden gewandeld. Tijdens de wandeling kwamen diverse onderwerpen kwamen aan de orde.

Na de lunchpauze volgde ik de workshop voorbereiden op de lange wandelafstand. Voor mij als ervaren hardlooptrainer herkenbare punten van aandacht.

• Bouw rustig op, maak een schema, bepaal eindpunt en beginpunt waar sta je nu?
• Voeding zowel op de dag als in de nacht.
• Schoeisel, outfit, rugtas etc.
• Pijntjes, lokaliseren, actie ondernemen.

De laatste workshop was voor mij een buitenactiviteit: observeren wandeltechniek. Een leuke interactieve workshop waar deelnemers elkaar moesten observeren en feedback geven, wat is goed en wat kan er beter. Ervaren werd hoe het voelt als je d.m.v een metronoom op een hogere of langzamere snelheid loopt. Of door dwang d.m.v van trainingsmiddelen als een speedladder of dopjes.

De volgende punten kwamen aan de orde:

1. Romphouding & hoofd.
2. Armbeweging.
3. Beenbeweging.
4. Voetafwikkeling.
5. coördinatie.

Ik kan terugzien ondanks mijn jaren lange ervaring op een geslaagde dag.  Toch weer onderdelen die ik in praktijk kan uitvoeren.

Complimenten voor de KWbN en Atletiekunie voor de perfecte organisatie.

Door de corona lockdown waren groepstrainingen verboden en als ik daar naar terugkijk, wat een bizarre tijd. Hardlooptrainingen mijn passie, waren niet mogelijk. Ik herontdekte het wandelen,  lekker in de natuur, hoofd leeg, alle rust. De wandelverenigingen speelden er handig op in. Op internet werden    tal van routes aangeboden en een nieuw fenomeen was geboren "koffie to go". Ik werd lid van de knwb die wandelingen in een overzichtelijke agenda publiceert.  Mijn favoriete afstand: 25 km. December 2024 bereikte  ik de 75 jarige leeftijd een soort van jubileum, gezond en actief, het is een cadeau. En dan de vraag: wat wil je voor je verjaardag"?  Weet ik veel, ik heb geen wensen, ben gezond. Maar, weet je, ik zie wel een uitdaging, een startbewijs voor de Leiden wandelmarathon. Mijn vrouw op de fiets naar het marathonbureau, vriendelijke medewerkers op zoek naar een relatie met 75. Ging niet lukken. Al met al, de inschrijving ter plekke geregeld. Inmiddels vele kilometers gewandeld en afstanden nemen toe. Mijn geboren en getogen Zeelandse wandelvriend kwam op het idee om in te schrijven voor de Zeeuwse250. Zonder alles goed door te nemen blijkt het het evenement te bestaan uit zes wandelmarathons, waarvan we er al twee hebben afgewerkt: de marathon van Zeeuws Vlaanderen en de 24 van Oostburg.

Afgelopen weekend was pittig. De 42 km Leiden marathon afgewerkt onder warme omstandigheden. Alles was prima geregeld, uitgepijld, verzorging onderweg, lekker soepje, zoute koekjes en drinken. Voor mij een bekend parcours maar dat mocht de pret niet drukken. Zie mijn impressie.

Met veel genoegen geef ik hardlooptraining aan een aantal Oekraïne vrouwen. Het thuisland met kinderen ontvlucht ver van familie en vrienden. Best confronterend als je tijdens het hardlopen hoort in "Kiev is een appartement gebombardeerd en er wonen vrienden".  De dames zijn gedreven en liepen zondag onder warme omstandigheden de halve marathon van Leiden.

De dames opgehaald, afgezet in het startvak en ik fietste met een Oekraïne dame naar diverse punten om aan te moedigen. Gezond en wel behaalde de dames de finish.  De impressie hier.

Hoe bijzonder was mijn ervaring bij het laatste stukje van mijn 42  km Leiden Marathon wandeling. Staan de dames met een bord mij aan te moedigen, echt super. Mag  ik zeggen dat ik zondagmiddag was uitgeteld?         

Lopen had meeste prio bij De Bataven

Leiden en atletiek zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De stad bracht vele olympiërs voort. Een van de eerste atletiekverenigingen in de Sleutelstad was de rooms-katholieke AV De Bataven, opgericht in mei 1931. De vereniging kende periodes van opbloei en teruggang, mede door flinke concurrentie van AV Rood Wit en AV Holland in Leiden. De club is altijd gehuisvest geweest op de atletiekbaan in de Leidse Hout, waar       oorspronkelijk werd begonnen op een gravelbaan met de omtrek van 350 meter, waarschijnlijk aangelegd in 1936. In 1979 werd de atletiekbaan gemoderniseerd en veranderde de ondergrond in een kunststofbaan.   

De Bataven groeide uiteindelijk uit tot één van de grootste verenigingen van Nederland, waar toplopers als Gerda Kraan, Han Kulker, Koen Gijsbers, Bram  Wassenaar en Kamiel Maase door de jaren heen tot wasdom kwamen. Lopen had dan ook de hoogste  prioriteit binnen de club, de technische nummers waren van minder belang. De vereniging stond bovendien aan de basis van de organisatie van onder meer de Zilveren Molenloop en de Vlietloop, waarvan alleen de laatste nog altijd bestaat. Hoewel  De Bataven en AV Holland naast elkaar lagen en dezelfde atletiekbaan deelden, was er van fusie lange tijd geen sprake. De beide verenigingen hadden eigen clubcultuur. ,,Als iemand van  Holland naar De Bataven ging, dan dacht iedereen dat er van   omkoping sprake moest zijn’’, zei George Gussenhoven, erelid van De Bataven, in februari 1996 tegen deze krant.        

Pas op 1 april 1996 viel de definitieve beslissing om samen verder  te gaan als één Leidse atletiekvereniging, al had de fusie wel wat voeten in de aarde. Het woord ’verraad’ viel zelfs tijdens een bijzondere Algemene Ledenvergadering, De gemoederen liepen hoog op. Bij De Bataven was de noodzaak tot fusie met 650 leden  veel minder dan bij AV Holland, dat slechts 350 leden had.  Uiteindelijk stemden toch 155 van de 190 aanwezigen in met de        samenvoeging.                                                                                                                                                                   

De nieuwe clubnaam: Leiden Atletiek, een naam zonder referentie  aan een voorganger. „De fusie lag heel gevoelig bij een deel van de vereniging’’, zei oud-olympiër Han Kulker vijfentwintig jaar later. ,,Men was bang dat de clubcultuur zou verdwijnen.  De spanning liep die avond hoog op. Ook ik vond het jammer dat De Bataven zou fuseren, maar ik heb uiteindelijk wel voor gestemd. Een bredere vereniging zou veel sterker zijn, met grotere kansen op succes. Dat is ook gebleken. Ik heb geen moment spijt gehad van mijn voorstem.

                                                                                Ik was jaren lang actief MILA trainer.

                                                                      Op de foto met o.a. super veteraan Wim Ravensbergen.

Passie wordt eindeloze baan

Henk van Driel bij zwembad De Does in Leiderdorp.  

Tekst: Tim Brouwer de Koning

Foto: Taco van der Eb.

Henk van Driel (68) leek in de wieg gelegd voor een leven met schakelaars en stekkers. De timmermanszoon schopte het tot leidinggevende bij een energiebedrijf. Maar na de zoveelste reorganisatie stond de kwieke Leiderdorper met zijn 53 jaar plotseling op straat. De nood werd een deugd toen hij ontdekte dat zijn passie, sport, hem een baan-met-inkomen kon bezorgen. Sindsdien weet hij van geen ophouden. Een portret in onze tweewekelijkse serie  Carrièreswitch.

  

Profiel.

·         Naam: Henk van Driel

·         Woonplaats: Leiderdorp

·         Vorige baan: Teamleider FrontOfficeTechniek bij Nuon

·         Is nu: Fulltime sporttrainer en sportmasseur

Misschien komt het door mijn doorzettingsvermogen. Met een mulodiploma op zak had ik onvoldoende zitvlees voor een kantoorbaan, maar het kwam toch nog goed. Uit een test bleek dat ik meer aanleg had voor techniek dan voor cijfers en getallen. Dat werd dus een avondschool elektrotechniek en later de avond-mts. Na de militaire dienst in Duitsland leek mijn bedje gespreid in het elektrotechnisch bedrijf van mijn schoonvader, maar in de praktijk werkte dat niet zo. Met mijn sollicitatie bij het gemeentelijk energiebedrijf Katwijk deed ik in wezen een stap terug. Geen bestelbus meer onder mijn kont, maar elke dag op het brommertje naar Katwijk. Daar stond ik als installatiecontroleur letterlijk met mijn poten in de klei, want ik moest in de grond het kabelnet leren kennen. Ook financieel liet ik aanvankelijk een veer, maar het was wel mijn eigen weg. Ik ging terug naar de basis. Bovendien vergoedden de warmte en collegialiteit in zo’n klein bedrijf veel. En van hard werken, wat Katwijkers graag doen, ben ik ook niet vies.

Ambachtelijke sfeer.

Door de liberalisering van de energiemarkt werden de bedrijven groter. Ik groeide mee en werd in Leiden teamleider bij het EWR, dat later opging in Nuon. De sfeer was er anders dan in Katwijk, ambtelijker ook. Dat gaf mij weer de kans om in Alphen aan den Rijn leiding te geven aan een Technisch Frontoffice met omgeschoolde inspecteurs. Zij konden de klanten beter informeren dan de nieuwe callcenters. Uiteindelijk namen die toch de werkzaamheden over en hield mijn baan op. Gelukkig bood het sociaal plan mij de kans om relatief onbezorgd toekomstplannen te maken. Ik meldde mij bij een klus-aan-huisdienst en stak nog meer in energie in sporttrainingen en -opleidingen. Sinds mijn diensttijd – ik was door bier en roze koeken uitgedijd tot 90 kilo – ben ik een fanatiek toerfietser en later ook hardloper. Kennelijk zit dat sportieve in mijn genen, want mijn vader Henk heeft bij gymnastiekvereniging Sparta jarenlang lesgegeven. Hij deed dat naast zijn baan als gemeenteopzichter, ik kon door omstandigheden van mijn hobby mijn beroep maken. Toen ik mijn trainers- en sportmasseursdiploma’s had, moest ik wel doorpakken. De mooie Nuon-regeling bleek toch wat schraler. Ik heb Van Driel Sports opgericht en van alles aangepakt, van hardlooptrainingen tot een hart-trimgroep en van Nordic walking en wandelen tot sportmassage. Mijn echtgenote Wilma verzorgt de administratie. Er bestaat in de samenleving een grote behoefte aan verantwoord bewegen. Mijn aanpak is erop gericht om mensen ongeacht hun sportieve niveau een training op maat aan te bieden, gecombineerd met de gezelligheid van een groep gelijkgestemden.

Ledenstop.

Dat werkt. Zelfs nu ik de pensioengerechtigde leeftijd heb bereikt, neemt de belangstelling alleen maar toe. Bij mijn hardloopgroep VanDrielRunners heb ik een ledenstop ingesteld. Mensen zonder enige ervaring moet ik – met bloedend hart, want ik kan slecht nee zeggen – naar een beginnerscursus elders verwijzen. Anders kunnen zij geen gelijke tred houden met de rest van de trainingsgroep. Wel valt mij op dat de huidige generatie sporters alles in elkaar wil persen: naast een druk sociaal leven en een spannende baan ook nog even een marathon hier lopen of een triatlon daar doen. In mijn tijd kwam dat niet in me op. Feitelijk kan het ook niet. Zeker duursporters hebben veel tijd nodig om te ontdekken hoe zij in elkaar zitten en wie zij zijn. Ik denk dat inmiddels te weten, al moet ik blijven oppassen dat ik me niet vergaloppeer. De verleiding om te veel te sporten ligt altijd op de loer. Ook lukt het me nauwelijks om de weekends vrij te houden, want er is altijd wel een evenement waar ik bij moet zijn. Toch ben ik blij dat ik op mijn 68ste nog zo vaak kan sporten. Mijn vader, toch een voorbeeld, heeft dat geluk niet mogen smaken. Hij werd in Noordwijk op zijn fiets aangereden door iemand met drank op en heeft daarna nog vijf jaar als een kasplantje geleefd. Henk senior, de man die techniek en beweging zijn leven lang had gecombineerd. Sinds ik hem heb overleefd, sta ik daar bijna dagelijks bij stil. Het is alsof ik zijn levenswerk voorzet.                            

Buitenfitness is in opmars. Op steeds meer plekken verschijnen toestellen waar jong en oud de conditie en spieren kan trainen. De publieke fitpleinen zijn ook nog gratis. Het Leidsch Dagblad vond er zes en verslaggever Marieta Kroft bezocht ze met sporttrainer en -masseur Henk van Driel uit Leiderdorp. De aftrap was bij de Tuin van Noord in Leiden. De Tuin van Noord in Leiden: verbazing over houten parcours.

Tuin van Noord Leiden.

Het is even zoeken naar deze buitenfitness in Leiden. Pas na contact met de sportmanager van de gemeente Leiden weten we waar we moeten zijn. De drie jaar geleden geopende Tuin van Noord ligt achter het Stedelijk Gymnasium en de moskee op een uitgestrekt groen en heuvelachtig veld met een circuit van boomstammen. ,,Een mooie locatie, maar waarom is het nog zo onbekend?’’, verwondert Van Driel zich. De meeste trainingslocaties in de Leidse regio weet hij wel te vinden. ,,Ik zou veel meer verwijsbordjes maken.’’ De 69-jarige Leiderdorper vindt het een mooi en ruim park. Zijn oog valt op de aanwezigheid van een tapkraan van Dunea. ,,Geweldig. Eigenlijk zou elk fitplein zo’n waterkraan moeten hebben.’’ In de Tuin van Noord kun je de meeste spieren trainen, lekker lopen en rennen. Ook de heuvels en betonnen blokken kunnen voor de training worden ingezet. Wat hem verbaast, is de aanwezigheid van een houten evenwichtsbalken. ,,Onderhoudsgevoelig dus. En als ze glad worden, is de kans op blessures door het uitglijden, niet uitgesloten. Het doet mij denken aan de trimbanen van vroeger. Ze zijn bijna allemaal weg, om deze reden.’’ Pluspunten: Ondergrond van gras, nette omgeving, geschikt voor kinderen, verkeersveilig, watertappunt, een theehuis, bankjes. Minpunten: Alleen te vinden als je van het bestaan hebt gehoord, onderhouds- en blessuregevoelige boomstammen, geen verlichting, geen uitleg, betaald parkeren, relatief weinig toestellen voor een stad als Leiden.  Cijfer: 7

Park Adegeest in Voorschoten: ’oefenen voor beklimmen Mont Blanc’

 

 

De nu 21-jarige Friso Lustig ontwierp het voor de gemeente en werd enkele jaren geleden ervoor beloond met een jeugdlintje. Hij deed inspiratie op in Alphen aan den Rijn. Dat is te zien. Het materiaal is degelijk, het kan tegen een stootje. ,,Spieren kun je hier optimaal trainen’’, zegt Henk van Driel waarderend. Hoewel hij ongeoefende sporters adviseert zich ook hier bij te laten staan door een sporttrainer, is er goede uitleg beschikbaar. Informatie staat zowel op een bord als op de toestellen zelf. Bram van Rijssel traint op dit moment onder leiding van zijn trainer Gijs van Brink. ,,Ik oefen voor de beklimming van de Mont Blanc in september’’, legt hij zijn aanwezigheid uit. Van Brink: ,,We letten vooral op de enkels want die zijn heel belangrijk voor het beklimmen.’’ Pluspunten: Degelijke onderhoudsarme toestellen, goede uitleg, goede ondergrond (kunstgras), kinderen kunnen spelen in het park, goede grootte (voor dorp als Voorschoten), centrale ligging, parkeerplekken aan de rand van het park, schaduw, nette omgeving, verkeersveilig Minpunten: Geen watertappunt, bankjes of verlichting. Geen verwijsbordjes.   Cijfer: 8

Het fitplein is niet te missen als je op de Van der Lyndenweg, aan de rand van het Keukenhofbos, in Lisse rijdt. De auto kan vlakbij in de berm worden geparkeerd. Er staan vijf toestellen van roestvrijstaal op een ondergrond van kunststof. Raadsleden in Voorschoten noemden dit plein enkele jaren geleden als voorbeeld, toen ze er ook over nadachten. ,,Het ziet er goed uit, maar net als in Leiderdorp is het jammer dat het buiten het dorp ligt’’, merkt Van Driel op. ,,We willen allemaal mensen aan het bewegen krijgen, maar ik denk dat vooral sportverenigingen hier komen.’’

Op de hoek van de N11 en de Weipoortseweg in Zoeterwoude treffen we enkele toestellen aan. Klimmen, klauteren, optrekken, buikspiertraining, balansoefeningen kan allemaal. ,,Als je wil, komen alle spieren aan bod’’, zegt Henk van Driel enthousiast.Hij wijst op het paaltje met daarop een QR-code voor de uitleg. Die proberen we uit. Meteen komt er op de iPhone een duidelijke uitleg tevoorschijn over het fitnessparcours langs het 1,6 kilometer lange Molenpad. Van Driel kijkt over het pad dwars door de weilanden richting Zoeterwoude-Dorp. Halverwege en aan het eind staan ook fitnesstoestellen, weet hij. Naast het fietspad ligt een onverhard pad. ,,Geweldig’’, zegt hij. ,,Een onverhard pad om over te rennen is minder blessuregevoelig. Om de honderd meter staat een markering. ,,Erg handig voor intervaltraining.’’ Van Driel kijkt eens in het rond en zegt dan spontaan: ,,Hier is zo enorm goed over nagedacht.’’ Bij sommige toestellen is net als in Leiden hout gebruikt. Het verschil is dat de balken in Zoeterwoude niet zijn bedoeld om er overheen te lopen. De kans om uit te glijden als ze nat zijn, is hier dus niet. Pluspunten: Ondergrond (kunstgras en los zand), onderhoudsarm, nette omgeving, goede uitleg, verkeersveilig (geen auto’s), bankjes, grootte parcours, picknicktafel, goed te vinden, onverhard pad voor lopers, markeringen om de 100 meter.

 

Minpunten: weinig verlichting, parkeren (geen openbare parkeerplek aan de kant van de molen, wel in Zoeterwoude-Dorp), geen speeltoestellen voor kinderen, geen watertappunt, afgelegen, geen schaduw, geen verwijsbordjes. Cijfer: 8,5

 

 

 

Buitenfitness aan de Zegerplas in Alphen: ’Voorbeeld voor anderen’

 

 

 

Bij het betreden van dit fitplein beginnen de ogen van Henk van Driel te glimmen.

 

,,Grandioos. Zoiets zouden alle gemeenten moeten hebben.’’ Er staan allerlei toestellen op een ondergrond van kunststof of zand. ,,Bootcampers komen hier helemaal los. Zelfs voor de meest geoefende sporters is er veel uitdaging.’’ Van één apparaat is niet duidelijk wat het is. Het lijkt of er geluid uit moet komen. Maar waar is dat geluid dan? Een passant bevestigt dat er op sommige momenten muziek uitkomt. ,,Waarschijnlijk alleen op bepaalde tijden.’’ Haar 7-jarige zoon Thomas klimt behendig in een paal, bereikt een stang en pakt over tot hij bij een andere paal weer naar beneden kan. Op een veldje vlakbij staan en tiental toestellen, speciaal bedoeld voor krachttraining. Van Driel: ,,Ik geef een dikke 9, of voor mijn part een 10. Alphen heeft een wethouder met een sporthart.’’ Zijn enthousiasme wordt even later iets getemperd als hij de QR-code op een bord aan de rand van het fitplein probeert te downloaden. Er verschijnt een melding op de iPhone: een week gratis, en daarna betaal je 9,99 per maand. ,,Dat is dan wel weer jammer.’’ Pluspunten: Ondergrond (kunststofgras), redelijk onderhoudsarm materiaal, nette omgeving, geschikt voor kinderen, verlichting, verkeersveilig, gratis parkeren op zo’n honderd meter afstand, water bij naastgelegen strand of bij het restaurant, bankjes, veel toestellen, uitleg bij een deel van de toestellen (alleen jammer dat je voor info via de QR-code moet betalen), netjes. Minpunten: afgelegen (niet alleen in het donker sporten), niet bij alle toestellen uitleg, geen verwijsbordjes. Cijfer: 9,5.

Het ’surplus van de oude trimbaan’ in de Leiderdorpse Bloemerd.

 

 

Henk van Driel noemt de voorziening in sportpark De Bloemerd in zijn woonplaats ‘het surplus van de oude trimbaan’. ,,De toestellen zijn van staal en kunststof. Vroeger had je ook zoiets in bijvoorbeeld het Panbos bij Katwijk. Het circuit was hoofdzakelijk van hout. Ze waren glad bij regen en na verloop van tijd begonnen de balken te rotten. Nu zie je bijna geen toestellen van hout meer. Dit hier is prachtig.’’ Jammer vindt sporttrainer Van Driel wel dat deze plek zo afgelegen ligt. ,,Veel Leiderdorpers weten amper van het bestaan. Op de wegwijsbordjes in De Bloemerd staan alle sportverenigingen aangegeven. Daar zou ook de trimbaan bij moeten.’’ Hij mist de uitleg bij de toestellen. ,,In het buitenland zie ik dat wel.’’ Pluspunten: Ondergrond (houtsnippers), degelijk, nette omgeving, verkeersveilig, speeltoestellen in de buurt voor kinderen, bankjes, gratis auto parkeren (zo’n honderd meter verderop). Minpunten: Moeilijk te vinden, geen verlichting, afgelegen, geen uitleg, geen water. Cijfer 7,5

 

Henk van Driel koestert de vrijheid dicht bij huis Bevrijdingswandeling langs beladen plekken uit Tweede Wereldoorlog

Henk van Driel verrijkt de 5 mei-viering in Leiderdorp met een bevrijdingswandeling. Tachtig jaar na de Tweede wereldoorlog in ons land heeft de 75-jarige Leiderdorper een 6 kilometer route uitgeknobbeld binnen de gemeentegrenzen. Die voert langs markante punten die aan de oorlog herinneren en is maandag 5 mei voor het eerst af te leggen. Het motto is: 80 jaar Vrijheid. Bevrijdingsrituelen kreeg Henk van Driel van zijn vader Henk met de paplepel ingegoten. Zo organiseerde Henk senior al in 1960 een busreis naar Arnhem voor Leiderdorpers van gymnastiekvereniging Sparta, waarvan hij voorzitter was. ~Als kind mocht ik ook mee", zegt Henk Junior, .,en ik vond het geweldig. Zo veel viel er In die tijd verder ook niet te beleven. In Arnhem maakten we een boottocht op de Rijn en deden we ook een speeltuin aan. Maar het belangrijkste was natuurlijk de herdenking van de Slag om Arnhem op het Airborneplein."

Binnenlandse Strijdkrachten

De fascinatie van zijn vader voor de Bevrijding komt volgens Van Driel - zelf van na de oorlog - voort uit diens activiteiten voor de Binnenlandse Strijdkrachten. ~Over wat daar allemaal is voorgevallen heeft mijn vader nooit met mij gesproken. Onze familie komt ook niet uit Arnhem en kent ook geen oorlogsslachtoffers. Maar de oorlog heeft mijn vader nooit losgelaten." Ook zelf bleek Henk van Driel vatbaar voor het 'bevrijdingsvirus'. Net als zijn vader gaat hij daarbij uit van zijn eigen vaardigheden. Vader was en zoon is een geboren aanpakker. Wat de gymnastiek voor senior was, is hardlopen en wandelen voor Henk junior. Jarenlang verzamelde hij met Van Driel Sport hardlopers (Freedomrunners) om zich heen om het bevrijdingsvuur te voet van Wageningen naar Leiderdorp te brengen. Deze traditie heeft Running Team Leiderdorp overgenomen, terwijl Van Driel geïnspireerd door het boek Naar de overkant 1940-1945 van Rita Pieterse-Zwetsloot - binnen de gemeentegrens een bevrijdingsroute uitstippelde.

Verraad

Door gesprekken met dorpsgenoten als oud-brandweercommandant Aad Vons, zijn oom Gerrit van Driel en de hoogbejaarde Gijsbert Dompeling verzamelde Van Driel een schat aan informatie over de Leiderdorpse oorlogsjaren. De oorlogsverhalen raakten een gevoelige snaar bij hem, zoals de anekdote over het joodse jongetje Appie dat bij familie Dompeling verborgen zat en na verraad daar hals-over-kop weg moest. Onder meer rond oude kerkgebouwen, de begraafplaats en in de Koningstraat (zogeheten Stolpersteine) zijn aandenkens aan de oorlogsjaren te vinden. Denken en doen gaan bij Henk van Driel vaak samen en zo zette hij een bevrijdingswandeling uit. Tot zijn genoegen bleek ook het Leiderdorps Museum geïnteresseerd. ~Daarom brengen we twee gedetailleerde routeboekjes uit: een vanaf de Houtkamp en een vanaf het museum aan de Vronkenlaan 46, waar de tentoonstelling 'De weg naar 80 jaar vrijheid en verder' wordt gehouden." Henk van Driel vindt het niet meer dan logisch om de schoenen voor de bijzondere onderneming op zijn vroegst op maandag 5 mei Bevrijdingsdag aan te trekken. Het museum is dan geopend vanaf .. uur. In de Houtkamp verstrekt de Able Compagnie ran ... tot ... routeboekjes aan belangstellenden.

Tim Brouwer de Koning

Vluchtelingen uit Oekraïne

De liefde voor vrijheid kent bij Henk van Driel geen grenzen. Zo zet de energieke Leiderdorper zich al jaren in als hardlooptrainer van vrouwen die Oekraïne zijn ontvlucht en onderdak hebben gevonden in Leiderdorp. ~Mijn drijfveer om met Oekrainers hard te lopen is natuurlijk ingegeven door de betekenis van vrijheid'', verklaart hij, ~en de tegenstelling met wat er om ons heen gebeurt." Wat begon met deelname van de groep aan de Singelloop in Leiden is inmiddels uitgegroeid tot gedegen voorbereidingen op de halve marathon van Leiden. Het hardloopevenement heeft plaats op zondag 11 mei, inderdaad: nog geen week na Bevrijdingsdag. Ook Henk van Driel traint zich een slag in de rondte, om de sportieve vluchtelingen zo goed mogelijk bij te staan. ~Maar ik kan ze al bijna niet meer bijhouden. Zij zijn wat jonger en boeken veel meer vooruitgang dan ik"